Boman maakt keramische sculpturen in westerwaldklei: een mooi, natuurlijk materiaal dat wordt gebakken op 1160 graden en dan helderwit uit de oven komt. Ze laat haar figuren ongeglazuurd, waardoor ze broos en wat ruw aandoen. Vreemd genoeg doet dat de indruk van soepelheid allerminst teniet. Die dubbelheid in de vorm zit ook in de inhoud van haar werk: er zit een evidente dramatiek  in haar beelden, maar wie ze bekijkt, kan een vertederde glimlach toch maar moeilijk onderdrukken.

 

Een nadere blik op de figuren leert ons dat het mensen zijn, maar androgyn: mannetjes en vrouwtjes gaan op in dezelfde vorm. Ze hebben ook geen gezichten, maar vierkante koppen, uitdrukkingsloos. Die uitdrukking moet integraal komen van de actie die de kunstenares in haar beelden boetseert. Daisy Boman laat haar creaties alles uitbeelden wat des mensen is: de vreugde en de pijn die we met z’n allen beleven, de ambities die we hebben, de dingen die lukken en mislukken. De hele condition humaine passeert de revue. Haar kunst kan een ruim publiek aanspreken, gewoon omdat mensen er zichzelf in tegenkomen. Herkenbaarheid is  bij Boman een sleutelwoord. Wie goed kijkt, ziet in die kleurloze stumpertjes onvermijdelijk zichzelf bezig, amechtig en tegen beter weten in ploeterend, aanmodderend, en af en toe triomferend. Dat moment van herkenning is voor de toeschouwer een aha-erlebnis: als een kunstenaar ons op die manier een spiegel voorhoudt, dan is een glim- dan wel een grimlach nooit ver. 

 

 

Boman beperkt haar thematiek overigens niet tot het geluk en ongeluk van individuen.  Ook sociale en politieke thema’s gaat ze niet uit de weg. Tijdens haar jarenlange verblijf in Zuid-Afrika heeft ze de  apartheid meegemaakt, wat een onuitwisbare indruk op haar heeft gemaakt. De recente gebeurtenissen in Noord-Afrika zijn evenzeer een bron van inspiratie. De term ‘geëngageerde kunst’ is misschien net iets te sterk voor wat ze maakt, maar het hele oeuvre is duidelijk in een reële en relevante context ingebed. Boman zelf houdt het erop dat haar kunst een optimistische grondtoon bevat. In die zin is het waar dat haar figuurtjes doorgaans ‘opklimmertjes’ zijn. De kunstenares stelt ze niet voor onoverkomelijke hindernissen; ze doet de deur niet toe. Maar wie het hele oeuvre overziet, merkt dat de klemtoon toch vaker ligt op ‘streven’ dan op ‘lukken’.

 

Critici zullen ongetwijfeld vinden dat het allemaal iets te duidelijk, te vertellend en voor de hand liggend is, maar daar malen de vele liefhebbers en bewonderaars van haar werk niet om. De vraag naar Bomannetjes is momenteel erg groot en de opdrachten volgen elkaar in sneltempo op. De kunstenares heeft naar eigen zeggen op dit ogenblik geen tijd voor andere sculpturen en werkt ononderbroken om het allemaal bij te houden. Wie op de juiste galeriewebsites gaat zoeken naar wat die lilliputters mogen kosten, schrikt zich een hoedje. Toch maar niet te snel panikeren: Mol-Rauw is tenslotte Harrod’s niet.

 

Tekst: Ivo Verheyen

Foto’s: Bart Van der Moeren

 

 

Plaats reactie

Naam (vereist)

E-mail (vereist)

Titel

Verwittig me als er nieuwe reacties plaatst worden

Vernieuwen

Verstuur

Annuleren