11.11 Cristina Branco

november 2010

Van oorsprong is Branco een jazzzangeres, maar ze geraakte in de ban van de fado toen ze een elpee met muziek van Amalia Rodriguez -de moeder van alle fado- beluisterde. Toch ziet Branco zichzelf niet als opvolgster van Rodriguez. "Ik ben niet de nieuwe ambassadrice van de fado. Al was het maar omdat ik geen echte fado zing. Fado is weliswaar het uitgangspunt, maar ik bewerk het. Ik doe er mijn eigen ding mee. Ik ben trouwens nog nooit in een typische fadokroeg geweest. Van de traditionele fado ben ik niet zo'n fan. Ik vind die muziek ouderwets en onderworpen aan heel veel beperkingen wat betreft melodie, arrangementen, tekst en uitvoering. Jammer eigenlijk, want fado betekent 'het lot'. En het lot is iets van alle tijden, iets dat evolueert samen met de gevoelens van mensen. De traditionalisten zijn het wellicht niet met mij eens, maar ik vergelijk fado graag met tango. Tango kan sober zijn en triest, maar ook bruisend en sprankelend. De muziek volgt het gevoel, en omgekeerd. Er is een grote vrijheid bij tango. Zo is het ook met de vernieuwde fado die ik breng. Ik wil fado niet opsluiten tussen de muren van traditie."