Het laatste taboe

februari 2012

Er is nog nooit zoveel zever in pakken verkocht als de laatste tien jaar, en helaas: het wordt erger in plaats van beter. Tot die sombere vaststelling kwam ik plots toen ik onlangs naar het debatprogramma ‘Pauw & Witteman’ keek. Maar het had evengoed ‘De wereld draait door’ of ‘Reyers laat’ kunnen zijn.

Rik

februari 2012

Onlangs was onze zoon van 8 bijzonder verontwaardigd. In de krant had hij gelezen dat men voor het verdere heil van onze planeet de pandabeer maar beter kon laten uitsterven. Die redenering vond hij zo krom dat zijn oordeel onverbiddelijk was: het specimen dat een dergelijke onzin in zijn hoofd haalt, moest zelf worden uitgeroeid. “Opsluiten en geen eten meer geven”, was zijn conclusie. We konden hem geen ongelijk geven. We hebben namelijk zelf een nauwe band met een uitstervende soort. Iedere zaterdag om de veertien dagen duikt daarvan een exemplaar op. Telkens stipt om 13 uur. Niet in een onherbergzaam, afgelegen woud, maar vlak aan onze voordeur. Het is onze melkboer.

Beste Walter van den Broeck

januari 2012

“Moet gij niet nog eens gaan kakken? “ Dat vraagt Clara even tussendoor aan haar man Jan alvorens hij ’s morgens naar zijn werk bij het zinkbedrijf Vieille Montagne in Balen vertrekt. Dat fragment uit de film ‘Groenten uit Balen’ is voor ons het sterkste en ontroerendste dat we dit jaar in de bioscoop zagen. We willen u daarvoor even bedanken.

Site van het jaar

januari 2012

Het was lang geleden dat ik nog van Dirk Vanhamme gehoord had. Meer dan 11 jaar. Op 26 april 1990 had ik hem voor het laatst gezien. Een dag om nooit te vergeten. Mijn laatste dag in het Belgische leger. Nu ja, voorlopig laatste dag op dat ogenblik. Want een leger zou geen leger zijn als het niet minstens een poging zou ondernemen om elke vorm van vrolijkheid te fnuiken. Om de pret bij een afzwaai toch enigszins te temperen, kregen miliciens een briefje mee naar huis waarop de uiterst irritante mededeling ‘onbepaald verlof’ stond. Driehonderd dagen doorstrepen op je kalender en dan je vrijheid slechts onder voorwaarden terugkrijgen: hemeltergend is dat. ‘Onbepaald’ betekende in dit geval immers: “De kans bestaat dat we u ooit nog oproepen”. De gelijkenis met een voorwaardelijke celstraf is treffend en dat is geen toeval: de volledige legerdienst kan de vergelijking met een gevangenisstraf doorstaan. Je haar wordt afgeschoren, je moet een plunje dragen, je vrijheid wordt afgenomen en je wordt tot dwangarbeid verplicht. Oké, het regime in een kazerne zal net iets beter geweest zijn dan in een gevangenis, maar mág het? Ik had tenslotte ook nooit een misdrijf gepleegd.

Bedankt, Beamon

december 2011

Bessy

december 2011