Spilzucht

oktober 2009

Lange tijd heb ik het voor mezelf ontkend. Mijn ogen ervoor gesloten. Maar nu kan ik er niet meer omheen. Ik heb een gat in mijn hand. Een fameus gat zelfs.
Dat komt namelijk zo. Van jongs af werd mij geleerd om te genieten. Van de goede dingen des levens, u kent dat wel. Mams en paps sleurden ons mee naar theatervoorstellingen, leerden ons babi pangang, pasta en pesto eten, haalden boeken en kranten in en trakteerden ons ieder jaar op twee weken vakantie in de Zuid-Franse zon. Het was genieten troef ten huize Deckx. Dat alle leuke dingen doorgaans ook geld kosten, ben ik uiteraard pas later te weten gekomen. Edoch, het heeft me er tot nu toe niet van weerhouden om ervan te blijven genieten. Soms met iets té volle teugen.
Laat me niet los in de stad of ik kom gegarandeerd terug met een stapel boeken, cd’s en kleren. Wanneer er vrienden op bezoek komen, is alleen de beste cava goed genoeg (“Martini Brut, iemand?”). Op café verkies ik meestal een cocktail boven een pint (“Doe mij maar een caipirinha.”). En elk excuus is goed om uit eten te gaan (“Kom, laten we het weekend eens goed inzetten!”).
Diep in mezelf heb ik altijd geweten dat er ooit een einde moest komen aan mijn onbezonnen spilzucht. Dat het zo niet kon blijven duren, werd onlangs pijnlijk duidelijk. “Ik spaar elke maand 500 euro”, zei mijn vriend langs zijn neus weg toen we het idee bespraken om een gezamenlijke rekening te openen. – “Wablieft?!” Ik verslikte me bijna in mijn wijn. “Zoveel? Elke maand?” Als ik dat ook wilde doen, zou ik moeten besparen, zoveel was duidelijk. Ik zag mezelf al boterhammen met choco eten en spa bruis drinken op café. De schrik sloeg me om het hart.“Maar schat toch, sparen is helemaal niet zo moeilijk, hoor”, probeerde mijn vriend, de brave ziel, me nog gerust te stellen. Maar het was te laat. In mijn hoofd had zich al een scenario ontwikkeld waarin armoede en alcoholisme een hoofdrol speelden.
Hoog tijd dus om mezelf tot de orde te roepen. Al was het maar om geen al te mal figuur te slaan ten opzichte van mijn vriend. “Vanaf nu zet ik elke maand een vast bedrag opzij. Gedaan met enkel sparen wanneer het me goed uitkomt!”, nam ik mezelf ferm voor. Maar toen was de maand september daar. Mijn nieuwbakken spaarcentjes waren nog maar net van de rekening verdwenen of de jaarlijkse factuur van de autoverzekering viel in de brievenbus. Samen met een parkeerboete en nog een pak andere rekeningen. Ik kreeg het er Spaans benauwd van. “Hoe kan een mens dat allemaal betalen, én sparen, én ook nog een beetje leven?”, vroeg ik me vertwijfeld af. Het doemscenario in mijn hoofd nam nu buitenmaatse proporties aan. Er kwamen zelfs deurwaarders en schuldeisers in voor.
Gelukkig waren er de troostende woorden van mensen met meer levenservaring dan ik. “Panikeer toch niet zo. In deze tijd van het jaar konden wij vroeger ook nooit sparen, met alle rekeningen die dan binnenkomen. Da’s normaal.” Tja, als je ouders dat zeggen, zal het wel waar zijn. “Wat niet wegneemt dat je misschien wel je uitgaven eens wat kritischer moet gaan bekijken. Allee, als je ooit een eigen huisje wil kopen dan toch.” Tja, als je ouders dat zeggen, aanvaard je dat. Zij kennen je tenslotte het beste. En ze weten hoe erg het is om een gat in je hand te hebben.