Beste Facebookvriend,

januari 2010

Eigenlijk ken ik jou helemaal niet zo goed. Vroeger, toen we nog samen op de middelbare school zaten, sloegen we misschien af en toe weleens een babbeltje. Dat gebeurde doorgaans toevallig. Omdat er niemand anders in de buurt was en de sociale wetten nu eenmaal voorschrijven dat in zo’n situatie de stilte hoe dan ook doorbroken moet worden. Ook als je niks te zeggen hebt. Dus neen, echte vrienden waren wij niet.

Toch was jouw vriendschapsverzoek op Facebook voor mij een aangename verrassing. Ik accepteerde het. Uit nieuwsgierigheid uiteraard, zoals de meesten onder ons. Om te weten te komen wat je gestudeerd hebt na de humaniora. Wat voor werk je doet. Waar je woont. Wie je vrienden zijn. En uiteraard ook wat jouw burgerlijke status is. Want ik zei het al: de mens is nieuwsgierig van aard.

Uit je profielfoto kon ik afleiden dat er in de loop der jaren enkele kilootjes zijn bijgekomen. Dat kan twee dingen betekenen. Ofwel heb je een zittend beroep en geen fut meer om na een lange, stresserende werkdag op kantoor nog naar de volleybaltraining te gaan (zoals je in onze pubertijd wél fanatiek deed). Ofwel ben je mama geworden en hangen de zwangerschapskilo’s er nog aan (niet erg hoor, die vliegen er wel vanzelf af, zoals bij Katia Retsin). Ik moest niet lang gissen tot welke van beide categorieën je behoort. Je statusupdates spreken boekdelen. Letterlijk.

Ellenlange beschrijvingen van wat je kind mankeert, post jij op Facebook. Dat het zich verslikt in de fruitpap, dat het zich de ganse dag door een ongeluk hoest en dat de kinderarts dan nog durft beweren dat er niks aan de hand is ook en dat dat kind toch wel zeker getest moet worden in het ziekenhuis want dat het zijn eten nu ook al niet meer kan binnenhouden! Zo schrijf jij die status elke dag vol. Zonder leestekens of hoofdletters te gebruiken. En de eind-n, die laat je ook maar achterwege. Het zal te veel moeite zijn, zeker.

Hilarisch zijn ook jouw open statussen. Dat het “vandaag je dagje wel weer was!”, bijvoorbeeld. Waarop jouw vrienden dan reageren met een ware vloedgolf aan empathie en oprechte interesse. Allemaal willen ze weten wat er aan de hand is. Ik zou willen dat mijn vrienden ook zo waren, echt waar. Die zijn namelijk alleen maar geïnteresseerd in drank en wilde feestjes. En die worden lid van groepen als “Mannekes, gene stress… Er is nog een fles!” of “Mijn bioritme is kapot!”. Dom, hé? Ik weet het. Maar nog dommer vind ik al die babyvrienden van jou. Of wat moet ik anders denken van al die profielfoto’s van kaalkopjes die met grote ogen in de lens staren, nietsvermoedend gehuld in hun Eén-slabbetjes? Dat ze schattig zijn, zeker. Oei, klink ik nu een beetje bitter? Cynisch zelfs? Zie, dat heb je nu met al dat ge-Facebook. Een mens wordt daar negatief van. Voor je het weet, ben je nutteloze groepen aan het oprichten tegen al te competitieve televisiequizkandidaten. Het dagelijkse leven is al zo triviaal, en dan spenderen wij daarbovenop nog eens uren op Facebook. Om daar geconfronteerd te worden met nóg meer trivialiteit. Het is dat we het onszelf aandoen. Daarom wil ik je verwittigen. Je zal mij niet vaak meer tegenkomen op Facebook. Ik probeer af te kicken. Wat meer op café te gaan, om mijn échte sociale contacten te onderhouden.

Misschien kom ik je daar dan wel eens tegen. Waar en wanneer? Dat zet ik dan wel op Twitter.