Great Belgian beers

maart 2010

"Dit is waarvoor God mij op de wereld heeft gezet. Ik deug voor niks anders." De journalisten aan tafel lachen hartelijk. Haha, wat een grappige kerel toch, die Chris. Die Amerikaanse grootsprakerigheid, daar lusten ze wel pap van. Chris lacht mee, want hij had het natuurlijk ook wel grappig bedoeld. Maar tegelijkertijd meent hij dit. Zijn ogen sprankelen van enthousiasme. Koken, dat is zijn missie in dit leven. En great Belgian beers serveren, dat ook.
Chris Lively is de eigenaar van Ebenezer Kezar's Pub in Portland, Maine, USA. In de winter ligt de sneeuw daar metershoog. Je kan er zwarte beren en elanden spotten in de bossen. Je kan er de beroemde Maine lobster eten. Ook Chris serveert die kreeft in zijn restaurant, maar het is niet daarvoor dat de Amerikanen massaal afzakken naar Ebenezer Kezar's. Neen, ze komen voor het bier. Want wanneer Chris het heeft over great Belgian beers gaat hij daar niet licht over. Hij werd niet voor niets verkozen tot beste bierkok ter wereld. Meer dan tachtig soorten biedt hij aan in zijn restaurant. Dat gaat verder dan een Stella, een Hoegaarden of een Leffe. Chris heeft een zwak voor oude geuze en kriek. "Dé ambachtelijk gebrouwen bieren bij uitstek!", verkondigt hij enthousiast. "Het ultieme genot voor de echte bierliefhebber!" Nu beschouw ik mezelf niet meteen als een bierliefhebber, maar dat "ultieme genot" wekte wel mijn nieuwsgierigheid. Die middag stond er een degustatie van de culinaire creaties van Chris op het programma, inclusief bijpassende bieren. Dus dacht ik (maar ik zei het gelukkig niet hardop): laat die geuze maar aanrukken!
Daar werd het aperitief al gepresenteerd: een oude geuze van brouwerij Drie Fonteinen. Ik nipte een eerste keer en nam nog een tweede slok. Aan het goedkeurend gebrom rondom mij leidde ik af dat mijn tafelgenoten -overwegend mannen- deze bijzondere drank ten zeerste wisten te appreciëren. Maar mijn enthousiasme bleef uit. Ik weet niet of u ooit al geuze proefde, maar ik kan u één ding zeggen: dat smaakt zuur, echt zuur. "Dat hoort zo", werd me verzekerd door Chris en mijn tafelgenoten. "Geuze heeft per definitie een zurige smaak". Ik begreep niet goed waarom dat dan als zo'n lekkernij gezien wordt. De meeste bieren zijn toch eerder bitter, soms een beetje zoet? Wie houdt er nu van zuur? "Dat is het 'm net", zei Chris. "Wij kennen die smaak niet meer, omdat al het eten en drinken tegenwoordig zo overvloedig gezoet wordt. Daarom vergt het wat moeite om de authentieke smaak van geuze te appreciëren." En dat uit de mond van een Amerikaan die ons zonet stukjes rundvlees, gemarineerd in - ik verzin het niet - ketchup en cola geserveerd had. De journalisten keken ervan op. Chris ging onverstoorbaar verder: "Ik ben verzot op jullie bieren. Dit land heeft zoveel authentieke smaken te bieden, maar jullie beseffen het zelf amper!"
Ondertussen werd een Oude Schaerbeekse Kriek op tafel gezet. "Jaargang 2005, niet meer te verkrijgen", sprak de sommelier gewichtig. Die mededeling werd enthousiast onthaald. Niets dan goedkeurend geknik tijdens het proeven. Ik zette me schrap. Dit was blijkbaar iets zeldzaams; dat moest toch lekker zijn? Het dronk iets makkelijker dan die oude geuze aan het begin van de middag, maar ik werd er toch niet lyrisch van. "Blijven volhouden", moedigde Chris me aan. "Vergelijk het met rode wijn of whisky: dat vind je toch ook niet van de eerste keer lekker?" Dat was waar. Sommige dingen moet je leren appreciëren. Chris gaf ten slotte nog wat uitleg bij zijn kookkunsten. "Wij serveren typical Belgian food. Mensen komen van heinde en verre naar Ebenezer Kezar's om onze stoemp en de moules frites te proeven. Amerikanen zijn gek op de Belgische keuken én op jullie bieren, in het bijzonder geuze en kriek. Onze brouwerijen proberen dat ambachtelijke brouwproces zelfs te kopiëren. Jullie mogen echt trots zijn op jullie culinaire erfgoed, hoor."
Die avond ontkurkten we thuis een fles Franse wijn en bereidden we een Thaise curry. Niet bepaald een eerbetoon aan de Belgische keuken. Chris had gelijk: wij appreciëren onze eigen, authentieke smaken niet meer. Misschien moeten we inderdaad maar eens wat vaker stoemp met worst eten. En aperitieven met geuze. Als dat niet zo verdomd zuur was.