Joodse vlam

april 2010

Ze had hem leren kennen op skivakantie. Ze waren eerst letterlijk, en daarna figuurlijk op elkaar gevallen. “Dat heb je met onervaren skiërs”, dacht ik bij mezelf, maar ik zei: “Leuk dat die valpartij dan toch iets moois heeft opgeleverd.”

Ze zei dat het allemaal nog pril was, maar dat ze inderdaad wel hoopte dat er iets moois uit zou groeien. Ik vroeg me luidop af of de sfeer in zo’n skioord niet net iets te veraf van de werkelijkheid staat om er een idee te krijgen van mekaars ware aard. Al kon ik ook wel begrijpen dat de combinatie van sneeuw, gezellige chaletjes en knisperende haardvuren de romantiek behoorlijk aanwakkert. “Oké, een skivakantie betekent vooral ’s namiddags schnaps drinken op een terrasje en ‘s nachts gaan fuiven in de après-skibars”, gaf ze toe, waarmee ze tussen de regels door duidelijk maakte dat zij en haar nieuwe vlam meer in dronken dan in nuchtere toestand met mekaar gepraat hadden. Maar ze voegde er snel aan toe dat hij haar intussen wel had uitgenodigd om hem te komen bezoeken in zijn thuisland. “Waar is dat dan?”. “In Israël.”

Zeggen dat er op die onthulling niet enthousiast gereageerd werd door het gezelschap aan tafel is een understatement. “Israël? Serieus? En daar ga jij op je eentje naartoe? Ben je niet bang? Het is daar oorlog!”. Er volgden nog wat dooddoeners over joden, moslims, Gaza en zelfmoordterroristen, maar ik weigerde me daardoor te laten meeslepen. Sinds ik de film “The Bubble” heb gezien - die het leven van een groepje twintigers in Tel Aviv schetst als zou de stad het New York van het Midden-Oosten zijn - vermoed ik dat het land ook een andere, mooiere kant heeft, maar dat wij die hier gewoonweg niet te zien krijgen. Of er alleszins toch blind voor zijn. “Weet je, Tel Aviv is wel de moeite, naar het schijnt. Te vergelijken met New York”, probeerde ik voorzichtig. Ze was blij met mijn poging om de sfeer te doen kantelen. “Ja, daar neemt hij me zeker mee naartoe! En daarna bezoeken we ook nog Haifa en Jeruzalem.” “Wel, mooie reis lijkt me dat. Doén!” De rest ging daar uiteindelijk wel mee akkoord, maar helemaal overtuigd waren ze niet. Toen we weer overgingen naar de kern van de zaak -haar nieuwe vlam- rezen er opnieuw twijfels. “Je kent die gast van haar noch pluim. Is hij wel te vertrouwen?” Daar hadden ze een punt.
“Aangezien toch niemand bereid is me te vergezellen, moet ik het risico wel nemen en alleen gaan, of niet soms?”, luidde haar repliek. Daar had zij ook een punt.

Het was een dilemma. De kans om met een local op stap te gaan in een land waarover veel vooroordelen bestaan, maar dat ongetwijfeld veel moois te bieden heeft, krijg je waarschijnlijk geen tweede keer. Anderzijds is in je eentje afreizen naar dat land en het feit dat je die jongen nauwelijks kent een af te raden combinatie. Het is een situatie die de grenzen van de wantrouwigheid aftast. De opkomende verliefdheid zal er vast voor iets tussen hebben gezeten, want ze heeft het er ondanks alle negatieve adviezen toch op gewaagd. En, o ironie, nu de prachtige foto’s op Facebook staan, is iedereen plots wél enthousiast over Israël.

De positieve commentaren zijn niet meer bij te houden. Dat het een bijzonder land is, is nu wel duidelijk. Met dank aan haar persoonlijke gids ter plaatse. Want met de nieuwe vlam is alles goed gegaan, zo liet ze nog weten. Haar intuïtie heeft haar niet bedrogen en ze heeft hem tijdens die week natuurlijk veel beter leren kennen. “Hij is joods. En besneden”, sms’te ze ter verduidelijking. Zoveel details hoefden nu ook weer niet.