Spirituele chicklit

september 2009

Daar sta je dan, in de luchthaven van Sydney. Te bedenken wat je nog gaat kopen met die allerlaatste Australische dollars. Een stapel magazines misschien? Vogue, Rolling Stone, Condé Nast, Time…Al die internationale kleppers die je thuis in de krantenwinkel meestal links laat liggen wegens te duur? Hm … verleidelijk. Maar neen, dan toch liever een boek. Dat gaat wat langer mee. Toch al zeker die 24 ellendige vlieguren.
Aangezien het literaire aanbod in luchthavenboekhandels doorgaans eerder beperkt is, moet ik mezelf ervoor behoeden om niet al te gauw uit te komen bij het soort Engelstalige chicklit waarvan ik al veel te veel exemplaren gelezen heb, en te weinig goede. “Bergdorf Blondes” van Plum Sykes bijvoorbeeld. In een opwelling gekocht om de tijd te doden aan een zonovergoten Grieks strand, maar nooit uitgelezen. Of “The Devil Wears Prada” van Lauren Weisberger. Ik geloof dat ik de film beter vond. Uiteraard prijkt ook “Sex & The City” van Candace Bushnell in mijn boekenkast. Die heb ik wél uitgelezen. Waarna ik wijselijk besloten heb nooit nog Engelstalige lectuur in vertaling te kopen. Gewoonweg afschuwelijk is het, dat slecht vertaalde Nederengels. Géén ordinaire chicklit meer, nam ik me daarom voor.
Tot mijn blik bleef hangen bij een titel die me bekend voorkwam. “Eat, pray, love” van Elizabeth Gilbert. Had ik daar niet eens een recensie over gelezen? Ik nam het boek uit de rekken. De ondertitel luidde “One woman’s search for everything”. Een vrouw die op zoek is. Naar alles. Kijk, meer heb ik dus niet nodig om me aangesproken te voelen. Zelfs niet het feit dat Julia Roberts dit boek aan al haar vriendinnen cadeau doet, zoals haar quote op de voorflap vermeldt.
Ik had geluk. “Eat, pray, love” was -hoewel de titel anders doet vermoeden- geen ordinaire chicklit. Elizabeth Gilbert had me meteen mee in haar autobiografische verhaal. De New Yorkse schijfster vertelt hoe ze, na een deprimerende vechtscheiding, een jaar lang gaat reizen in achtereenvolgens Italië (om Italiaans te leren en te genieten van “la dolce vita”), India (om yoga en meditatie te studeren) en Bali (om het evenwicht te zoeken tussen genot en spiritualiteit).
Nu ben ik de eerste om toe te geven dat zowat iedere vrouw weleens bedrogen geweest is in de liefde, moeilijk kan weerstaan aan de charme van Italië en ooit in haar leven een yogales gevolgd heeft. En dat het bijgevolg niet zo moeilijk is om jezelf in die thema’s te herkennen. Maar toch. De levenslessen die Gilbert (“Liz” voor de vrienden) opdoet tijdens haar reis zijn zo accuraat en glashelder beschreven dat ik me afvroeg waarom ik ze zélf nog nooit had ingezien. Dat alles begint bij jezelf en hoe je in het leven staat, bijvoorbeeld. Of hoe je met die gedachte in het achterhoofd je eigen leven kan beïnvloeden. Dat je maar beter altijd eerlijk kan zijn. En positief, omdat negatieve emoties nergens toe leiden. Toen ze een oude Indische yogi vroeg welke meditatie hij haar kon leren, antwoordde die: “Just sit and smile, Liz.” Logisch eigenlijk, dacht ik bij mezelf. Dat zouden wij hier in het westen allemaal beter een beetje vaker doen, toch?
Hoe zweverig het allemaal ook mag klinken, ik geloof Elizabeth Gilbert wanneer ze zegt dat er in het leven maar drie dingen essentieel bijdragen tot je persoonlijke geluk: eten, bidden en beminnen. En ik moet het af en toe zwart op wit zien staan om het in te zien. Daarom is “Eat, pray, love” mijn bijbel geworden.
Of hoe een boek je kijk op het leven kan veranderen. Chicklit of niet.