Het laatste taboe

februari 2012

Er is nog nooit zoveel zever in pakken verkocht als de laatste tien jaar, en helaas: het wordt erger in plaats van beter. Tot die sombere vaststelling kwam ik plots toen ik onlangs naar het debatprogramma ‘Pauw & Witteman’ keek. Maar het had evengoed ‘De wereld draait door’ of ‘Reyers laat’ kunnen zijn.

 

Site van het jaar

januari 2012

Het was lang geleden dat ik nog van Dirk Vanhamme gehoord had. Meer dan 11 jaar. Op 26 april 1990 had ik hem voor het laatst gezien. Een dag om nooit te vergeten. Mijn laatste dag in het Belgische leger. Nu ja, voorlopig laatste dag op dat ogenblik. Want een leger zou geen leger zijn als het niet minstens een poging zou ondernemen om elke vorm van vrolijkheid te fnuiken. Om de pret bij een afzwaai toch enigszins te temperen, kregen miliciens een briefje mee naar huis waarop de uiterst irritante mededeling ‘onbepaald verlof’ stond. Driehonderd dagen doorstrepen op je kalender en dan je vrijheid slechts onder voorwaarden terugkrijgen: hemeltergend is dat. ‘Onbepaald’ betekende in dit geval immers: “De kans bestaat dat we u ooit nog oproepen”. De gelijkenis met een voorwaardelijke celstraf is treffend en dat is geen toeval: de volledige legerdienst kan de vergelijking met een gevangenisstraf doorstaan. Je haar wordt afgeschoren, je moet een plunje dragen, je vrijheid wordt afgenomen en je wordt tot dwangarbeid verplicht. Oké, het regime in een kazerne zal net iets beter geweest zijn dan in een gevangenis, maar mág het? Ik had tenslotte ook nooit een misdrijf gepleegd.

 

Bedankt, Beamon

december 2011

Een groot tafeltennisser is aan mij nooit verloren gegaan, maar ik had wereldkampioen kunnen worden.
 
Veel heeft het niet gescheeld. 30 jaar. In het licht der eeuwigheid is dat niets. Toen ik onlangs op een Nederlandse zender een nieuwsitem zag over tafeltennislegende Cor Du Buy (1921-2011), die zopas op 90-jarige leeftijd is overleden, besefte ik wat voor een roemrijke sportcarrière nipt aan mij voorbij is gegaan.
 

Glynis en ik

november 2011

Wie mij deze dagen achter het stuur van mijn auto ziet zitten, zal merken dat ik opvallend goedgezind ben. Geen wegomlegging, geen file, geen trage tractor die mij uit mijn hum kan halen. Dat komt omdat Glynis mij sinds kort gezelschap houdt. Glynis is de Zuid-Afrikaanse stem in mijn gps. Ze is zonder enige twijfel genoemd naar de beeldschone Zuid-Afrikaanse actrice Glynis Van der Riet, die op indrukwekkende wijze gestalte gaf aan ‘Makepeace’ in ‘Dempsey & Makepeace’: de ongeëvenaarde politieserie die halfweg de jaren 80 werd uitgezonden.  Door de TROS. Op donderdagavond. Om half acht. ’s Nachts, als het donker is en alles is stil, durf ik nog wel eens naar het plafond staren en aan Glynis Van der Riet denken.

 

Pagina 1 van 6

«StartVorige123456VolgendeEinde»

is de Kempense cultuurkrant. Een uitgave van Procart GVC. © Suiker 2009