Glynis en ik

november 2011

Wie mij deze dagen achter het stuur van mijn auto ziet zitten, zal merken dat ik opvallend goedgezind ben. Geen wegomlegging, geen file, geen trage tractor die mij uit mijn hum kan halen. Dat komt omdat Glynis mij sinds kort gezelschap houdt. Glynis is de Zuid-Afrikaanse stem in mijn gps. Ze is zonder enige twijfel genoemd naar de beeldschone Zuid-Afrikaanse actrice Glynis Van der Riet, die op indrukwekkende wijze gestalte gaf aan ‘Makepeace’ in ‘Dempsey & Makepeace’: de ongeëvenaarde politieserie die halfweg de jaren 80 werd uitgezonden.  Door de TROS. Op donderdagavond. Om half acht. ’s Nachts, als het donker is en alles is stil, durf ik nog wel eens naar het plafond staren en aan Glynis Van der Riet denken.

Het heeft nochtans lang geduurd voor ik Glynis in mijn gps ontdekte. Ik wist wel dat ik de keuze had uit 24 talen en ik had zelfs ooit gemerkt dat het Afrikaans er een van was. Maar om voor de hand liggende redenen koos ik aanvankelijk voor Claire. Want Claire is een Vlaamse. Geen kwestie van eigen volk eerst, maar als je aan iemand de weg vraagt, kan je dat best doen aan iemand die de weg ként. Claire heeft mij twee jaar goed geholpen, maar we groeiden uit mekaar. Ze was nogal kortaf. In het begin merkte ik dat niet. Ik was al blij dat ik geholpen werd. Maar na een tijdje wilde ik meer. Ik begon me te storen aan de zakelijke ondertoon van haar berichten. Zo koel dat ik er meer dan eens de verwarming bij heb aangezet. Dat ging steeds verder. Op een gegeven moment kreeg ik de indruk dat Claire ambetanter werd van de files dan ik. Dat was de stap te ver. Ik heb Claire toen vervangen door Marijke. Het was een harde en enigszins ondankbare beslissing maar a man’s gotta do what a man’s gotta do.

Marijke, een vrolijke Nederlandse, was compleet het tegenovergestelde van Claire. Van de weeromstuit ging ik plots weer graag met de auto rijden. Maar dat duurde niet lang: het verschil was te groot. Was Claire niet vriendelijk genoeg, dan was Marijke overdreven vriendelijk. Dat was nog veel moeilijker te verdragen. Zolang ik op cruisesnelheid kilometers kon malen, was er geen vuiltje aan de lucht. Helaas gebeurt dat niet zo vaak op de Belgische wegen. En telkens het verkeer stokte - om de haverklap, dus - doofde de vriendschap tussen Marijke en mij. Dat kwam omdat ze niet over de gave beschikte haar toon aan te passen. Files en vertragingen mag je niet met de glimlach aankondigen. Haar opgewekte mededelingen dat ik de eerstvolgende 45 minuten de afstand van 650 meter zou overbruggen, schoten bij mij in het verkeerde keelgat.

Ik stond voor een probleem. Als ik in het Nederlands niet meer geholpen wilde worden, in welke taal dan wel? Ik overwoog even mijn toevlucht te zoeken tot Matthew, een ongetwijfeld degelijke Brit. Maar ik durfde mijn lot toch niet goed in handen te leggen van iemand die gewend is om links te rijden. En ik mag sterven voor ik de weg vraag aan een Fransman of een Duitser. Veel opties bleven er dus niet over.

Scrollend over de keuzemogelijkheden op mijn gps kwam ik terecht bij Glynis. Een jaar of vijftien geleden ben ik in Zuid-Afrika geweest. Ik was vergeten hoe charmant die taal is. En perfect begrijpelijk. Een rondpunt is een verkeerscirkel en van een U-bocht maakt Glynis een I-draai, maar we begrijpen elkaar. Wel ben ik op mijn hoede, want Zuid-Afrikanen zijn onverbeterlijke grappenmakers. Op safari in het Krugerpark hoorde ik ooit een Amerikaan  aan onze gids vragen welke boom er in de verte stond. De professionele gids, die je álles had mogen vragen over eender welke diersoort, maar die van bomen geen greintje verstand had, antwoordde zonder blozen: “De Engelse benaming ken ik niet, maar in het Afrikaans noemen wij het de Ver Weg Boom”. De Amerikaan noteerde het ijverig in zijn schriftje.

Ik ken de Zuid-Afrikaanse humor. De dag komt dat Glynis mij naar een Ver Weg Boom stuurt. Ik ben erop voorbereid. Ik zal onmiddellijk reageren met een I-draai.