Een nieuwe lente, een nieuwe gazet

april 2010

Ik lees al zeker vijf jaar geen kranten meer. Tenzij toevallig, in een wachtzaal of in de kroeg bijvoorbeeld, maar dat is maar heel af en toe. Dat telt niet. Eerst las ik -beroepshalve- drie kranten per dag. Dat hield ik een jaar of tien vol. Mijn nieuwsverslaafdheid resulteerde in een overdosis. En omdat ik niet half wilde afkicken, maar ineens helemaal, verlengde ik geen enkel abonnement.
Sinds vijf jaar ga ik krantenvrij door het leven. Dat heeft zijn voor- en nadelen. Een voordeel is dat je dag ineens een paar uur langer duurt omdat je je niet dagelijks doorheen drie gazetten moet worstelen. Een nadeel is dan weer dat je van toeten noch blazen weet wanneer er in je straat iets gebeurd is. Het nationale nieuws vang je nog wel op via teletekst of het tv-journaal. Je hoeft het niet eens dagelijks te bekijken. Belangrijk nieuws wordt toch minstens drie dagen herhaald en uitgemolken.

Maar het streeknieuws gaat compleet aan je voorbij als je je beperkt tot het nieuws op tv. En dus kan het gebeuren dat je 's morgens de gordijnen openschuift en je zes collega-journalisten door je straat ziet sjokken. "Joew de mannen, is er iets gebeurd?". "Amai! Ben je van de planeet geweest, of zo? De politie kamt al dagen de buurt uit op zoek naar sporen van de dader van de maismoord." Je hebt geen idee waarover ze het hebben, maar je probeert je reputatie nog te redden door de plezante uit te hangen. "Is er mais vermoord?" "Nee kalf, er is een vrouw vermoord in een maisveld en zij woonde honderd meter hiervandaan."

Enfin: regelmatig werd mij erop gewezen dat ik onwetend was en op den duur begint dat te knagen. De goesting om terug een gazet in huis te halen, kwam op. Ik bood een tijd dapper weerstand, maar uiteindelijk ging ik door de knieën. Maanden geleden heb ik besloten dat ik er weer klaar voor was, voor een krant. Ik was immers al vijf jaar clean en één abonnementje durfde ik me wel weer permitteren zonder ervoor te vrezen opnieuw verslaafd te worden.

De vraag voor welke krant ik zou kiezen, hield me tot op de dag van vandaag bezig. Het Laatste Nieuws voor de sport, de Gazet Van Antwerpen voor het streeknieuws, Het Nieuwsblad omdat het zo onverantwoord interessant is of de Volkskrant omdat het wel eens leuk is om een ander standpunt dan het Vlaamse te horen? Ik kwam er niet uit.
Tot vandaag. De keuze is gevallen op L'Osservatore Romano, de  krant van het Vaticaan. Er bestaat een dagelijkse versie in het Italiaans en er zijn wekelijkse uitgaves in het Engels, Frans, Duits, Spaans en Portugees. Sinds de vorige paus is er zelfs een Poolse editie. Van een beetje eigenbelang is nog niemand gestorven. Ik ga kiezen voor de wekelijkse Engelse editie. Voor 100 euro per jaar ben ik gesteld.

Ze hebben bij L'Osservatore Romano de laatste jaren een geweldige muziekjournalist. Een fan van The Beatles, en dat laat mij niet onberoerd. Twee jaar geleden verscheen in de Vaticaankrant al een eerste, erg vrijzinnig artikel van zijn hand: 42 jaar na de feiten werd het John Lennon ineens vergeven dat hij had gezegd dat The Beatles populairder waren dan Jezus Christus en dat hij nog wel eens wilde zien wat het langst zou overleven: rock-'n-roll of het christendom. In februari van dit jaar bracht L'Osservatore Romano een top tien van de beste albums aller tijden uit. Revolver van the Beatles stond op 1. En in april verraste de krant met een artikel op de frontpagina waarin werd teruggeblikt op de jammerlijke split van The Fab Four, exact 40 jaar geleden.

Ja, mij hebben ze overtuigd, die kerels van L'Osservatore Romano.