Geen wortels in een bolognesesaus

september 2009

Onlangs had ik een discussie over het gebruik van wortels bij een bolognesesaus. Ik was categorisch tegen wortels, de anderen waren voor. Voor mij kwam de wortel er niet in. Niet in zijn geheel noch in gesneden of geraspte vorm. Geen compromis mogelijk. Punt uit.

Ik kon -en kan- niet één enkel zinnig argument opwerpen om wortels uit de bolognesesaus te verbannen. Integendeel, in elk kookboek vind je tussen de ingrediënten voor een bolognesesaus een of meerdere wortels.

Ook persoonlijk heb ik niets tegen wortels. Zoals ik er ook nooit enige affiniteit voor zal voelen. (Wel ben ik van mening dat de wortel de domste groente is onder de groenten. De wortel staat in de rangorde der groenten helemaal onderaan, samen met de kool en de tomaat. In de middenmoot bevinden zich de prinsessenboon, de venkel en de spruit. Aan de top staan onbedreigd de asperge, het witloof en de hopscheut).

Schotel me twee borden spaghetti bolognese voor, de ene met wortel en de andere zonder … ik haal er mijn absolute voorkeur alleen met een lucky guess uit.

Vraag mij morgen een bolognesesaus te maken met een bussel wortels erin verwerkt; ik doe het zonder misbaar of morren.

Op de vraag ‘waarom?’ antwoord ik ‘daarom’.

Steeds een mening hebben omwille van een mening. Zwart zeggen omdat de andere wit beweert. Je op die manier onderscheiden van de rest is zo zielig als een wortel in een fluovestje. Beweren dat die houding tot je natuur behoort, is zo doorprikbaar als een harde ballon. En toch zal ik tegen beter weten in morgen met even grote stelligheid beweren dat geraspte muskaatnoot niet thuishoort in een witte saus.

(Maar in het besef dat er in elk van ons een Caroline Gennez schuilgaat, pleit ik weliswaar schuldig maar ontoerekeningsvatbaar, en bovendien handelend uit onweerstaanbare drang.)