Dag van niks

februari 2010

Wij hebben het met zijn allen heel druk. Steeds drukker zelfs. Onze agenda’s zijn uur na uur volgepland, we moeten als het even kan op zeven plaatsen tegelijk zijn. Zelfs onze vrije tijd zit dichtgeplamuurd tot aan de rand. Tussendoor moeten ook de kinderen naar de muziekschool, het ballet of de bibliotheek. Daarnaast verliezen we af en toen een paar uren als onze elektrische trein door een wat verstrooide werknemer van de Belgische spoorwegen op een dieselspoor wordt gestuurd en op een overweg tot stilstand komt. Dan zijn we te laat voor zumba, tango of Spaans niveau 3. Als er wat sneeuw uit de lucht komt dwarrelen en onze strakke uurschema’s niet toelaten dat we het dan wat rustiger aan doen en wat meer tijd nemen om onze verplaatsingen te maken, draaien onze strakke planningen ook wel eens in de soep.

Het resultaat heet: stress. En we zijn daar heel tevreden mee. Hoe voller onze agenda, hoe meer stress, hoe belangrijker we zijn. Niemand kan ons missen. Zonder ons staat de wereld stil. Niet dat dat al genoeg zou zijn. Onze agenda’s mogen dan elke dag zo propvol zitten dat er echt niks meer bij kan, op onze jaarkalender is nog plaats. Sinds we dat ontdekt hebben, is het hek helemaal van de dam.

Dertig jaar geleden hielden we het nog simpel. Toen vierden we gezamenlijk het jaar van de vrouw en het jaar van het dorp. Maar al snel vonden we dat toch wat weinig. Eén thema per jaar: daar kan je geen brood mee bakken. Het werd dus de week van de vrijwilliger, of de week van de amateurkunsten. 52 weken in een jaar. 52 keer meer pret voor hetzelfde geld. Op welke kermis kom je zoiets tegen?

Even ging het goed. De weken volgden mekaar in een snel tempo op. Tot een ongetwijfeld verlichte geest de illustere inval kreeg dat er zeven dagen in een week zitten en 365 in een jaar. In een schrikkeljaar zelfs nog eentje meer. 365 maal zoveel plezier dus, nog steeds voor hetzelfde geld. De dijken braken onmiddellijk: de dag van de kunstuitleen, de dag van de orthodontie, Secretaressedag, de dag van het deeltijdse onderwijs, de dag van de hernia, de dag van de aardbei… De dagen vlogen ons meteen om de oren. Vroeger heette het nog: alles heeft zijn tijd. Nu klinkt dat welluidend: alles heeft zijn dag. Lesbische nonnen, kale hardrockers, Poolse poetsvrouwen, fluitende bouwvakkers… Eens per jaar worden ze in de bloemetjes gezet, en terwijl wij van hot naar her snellen, worden we verondersteld enkele gedachten aan de feestvarkens van de dag te wijden. Hoera voor de lesbische nonnen!

Maar in onze huldigingsdrang, in onze hang om niet alleen ons uurschema, maar ook onze jaarplanning vol te proppen, vergeten we iets belangrijks: niks! Over het absolute niets wordt nooit de loftrompet gestoken. De dag van niks bestaat niet meer.  Wij, beschaafde lieden die een echte dag van niks naar waarde weten te schatten, vinden dat daaraan dringend iets moet gebeuren. En bij deze roepen wij 9 maart voortaan uit tot de dag van helemaal niks. Nada. Nothing. Noppes. Rien de knots.

Wij vieren die dag voortaan helemaal niks meer. In de winkels en de cafés valt helemaal niks te beleven. Niemand wordt speciaal gefêteerd. Geen sterveling of ondergewaardeerde maar prijzenswaardige minderheid wordt in de bloemetjes gezet. Heeft u een bijzondere verdienste? U kan het wel schudden op 9 maart. U bent bijzonder en uniek in uw soort? Blijf dan vooral binnen.

Ons plan is vermetel en vol risico’s. Een pientere middenstander hangt misschien wel een bord met de leuze: ‘Denk eraan op 9 maart: dag van niks!’, en verkoopt speciale pralines: niemendalletjes. Of een nijvere vakbondsman staakt om het recht op verlof op de ‘dag van niks’ voor iedereen af te dwingen. En wat als de kakelverse schepen van feestelijkheden een graantje wil meepikken van dat in zijn of haar ogen hippe evenement, en een huldiging op poten zet, met een prachtige, blinkende tinnen schotel voor een vent van niks?

Nee, dat mag niet gebeuren. Niks mag de dag van niks in de weg staan. We moeten met zijn allen het hoofd koel houden voor de goede zaak. Niks is zo belangrijk.

U kunt dat, ik voel het.