Slotaflevering: “De ‘knak’ komt van de ene op de andere dag.”

Gust Spruyt: “Als je Herenthout zegt, zeggen veel mensen van mijn generatie automatisch Zaal Lux. Ik heb er in totaal zo’n 200 shows gedaan. In 1992 was het mijn laatste: een optreden van Belgian Asociality. Daar kwam maar 200 man op af. De Lux was voordien al stilaan aan het doodbloeden. We kregen nauwelijks nog optredens aangeboden. De meeste buitenlandse groepen die België aandeden, beperkten zich tot twee of drie optredens en kozen voor de grote steden als Brussel en Antwerpen. De Lux viel vaak uit de boot.”

Door de vloer

“Maar Zaal Lux heeft zeker zijn betekenis gehad. Humo heeft de Lux ooit bestempeld als het ‘Mekka van het Vlaamse clubcircuit’. Zeker voor Belgische groepen was het een belangrijk podium. Zo is T.C. Matic ooit bij ons in de Lux begonnen. We vierden een jaar Maf Bross (op 16 april 1980, nvdr) en voor het feestprogramma hadden we De Kreuners gevraagd, samen met een aantal gastmuzikanten die met hen zouden meespelen. Dat waren onder meer Arno en Jean-Marie Aerts. Na de show van De Kreuners zijn Arno en Jean-Marie Aerts spontaan beginnen jammen en dat klikte zo goed dat daaruit later T.C. Matic is ontstaan. Arno was een vaste klant in Zaal Lux. Ik herinner me nog een heel ruig optreden met Tjens Couter. Zeshonderd man ging volledig uit de bol.  Iedereen is daar toen door de houten vloer gezakt die voor het podium lag. Arno heeft in zijn beginperiode veel zwarte sneeuw gezien. Na een optreden in de Lux bleef hij altijd bij mij thuis slapen en at hij ’s morgens dan een boterham mee. Soms kom ik hem nog tegen: hij is nog altijd heel joviaal. Luc De Vos van Gorki heeft zijn vrouwtje Sandra leren kennen bij ons; het was een meisje dat bij mij in de keuken hielp. Veel artiesten hebben in de Lux ook memorabele shows gegeven. Als ik die groepen achteraf in Werchter tegenkwam, herinnerden ze zich nog vaak het optreden in Herenthout. Dire Straits was daar zeker een van. Ze hebben me ooit gevraagd om hun tourmanager te worden. “Jij bent ervoor geknipt”, zeiden ze. Maar ik heb het nooit overwogen. Ik ben niet zo voor het buitenland. Thuis had ik mijn vogels en beesten. Ik ben een echte Kempenaar die altijd de kerktoren in het zicht wil houden.”

Oude ‘duck’

“Het enige wat ik vandaag nog doe is de ‘backline’ verzorgen op Rock Werchter en Pukkelpop. Onze taak is het af- en aanbrengen van de instrumenten op de podia. Op Pukkelpop heb ik een ploeg van dertig man rond mij die alle acht podiums doen. Dat is een heksenketel. Ik blijf dat doen voor Vanessa, mijn oudste dochter.  Zij wil het allemaal graag vanop de eerst rij meemaken. Maar zelf kan ik het nog nauwelijks opbrengen om ook naar de concerten te gaan zien. Meestal zit ik op mijn gemak achter het podium, drink een tas koffie en lees de krant. De namen van Werchter en Pukkelpop zeggen me ook niets meer. Dat ligt aan mij: ik ben nu een oude ‘duck’. Wie ik nog wel gezien heb, zijn The Black Crowes, The Who en Neil Young. Vorig jaar ook nog Dinosaur jr. Echt prachtig: harde muziek zoals de The Stooges. En uit respect ben ik naar de kleinzoon van Hank Williams gaan luisteren. Ik ben ooit nog eens in het publiek gaan staan bij Radiohead. Thom Yorke gooide toen zijn gitaar in het publiek. Ik heb die kunnen opvangen maar ik heb ze braaf teruggebracht naar zijn manager. Ik had er anders veel geld aan kunnen verdienen. Ik heb er nog wat prullaria aan overgehouden: mondmuziekjes van Neil Young, plectrums van The Ramones, veel drumstokjes, handtekeningen, foto’s , …”

Vogels

“Maar ik luister vandaag niet meer naar muziek. Ik vraag vaak aan mijn vriendin om geen muziek op te zetten. Ik woon op de buiten en heb hier mijn eigen muziek. Ik ben ’s morgens om half vijf wakker, de deuren en ramen staan open en dan hoor ik de vogels zingen. Ondanks het lawaai waarin ik constant heb gestaan, hoor ik nog vrij goed. Weet je waarom? Ik stak altijd mijn vinger in mijn oren als ik voorbij de PA kwam; daar werd vaak om gelachen.”

“Op m’n 45ste heb ik dan suikerziekte gekregen en was ik echt ‘op’. Te losbandige jeugd, te veel gefeest. Ondertussen heb ik ook een licht hartinfarct gehad. Maar ik heb het ook gehad. Soms zie ik nog een paar gasten van Zaal Lux terug op Werchter of Pukkelpop: een reünie van oude maten. We hebben allemaal dezelfde ervaring gehad: de ‘knak’ van ‘we hebben er genoeg van’ komt van de ene op de andere dag. Het is vooral de constante stress die je na zoveel jaren de das omdoet.”

Katoenvelden

“Maar het heeft zeker zijn betekenis gehad. Hoewel het allemaal puur toeval is geweest. Had ik Herman Schueremans die avond met Kevin Coyne in Mechelen niet aangesproken, dan was hij met iemand anders in zee gegaan. Ik zie Herman nog wel eens op de festivals, maar meer dan een goedendag zeggen we niet tegen elkaar. Hij heeft me wel ooit voorgesteld om mee in zijn concertorganisatie te stappen, maar daar heb ik altijd voor gepast. Dat is geen rock-‘n- roll meer. Als je bij manier van spreken de ganse dag op een bureau moet zitten om groepen te nemen die je helemaal niet interesseren, dan ben je aan het werken. Rock-‘n- roll is er juist om je na de werkuren te ontspannen. Dat is de basis. De zwarte mannen speelden rock-‘n- roll en dronken bier nadat ze de ganse dag op de katoenvelden hadden gewerkt. Dat komt ooit wel terug. Alles gebeurt in golfbewegingen.”

In hun pyjama

“Wil je nog een laatste straf verhaal? De Boomtown Rats (Ierse groep met als bekende frontman Bob Geldof, nvdr) speelden ooit in Vosselaar. Het was de tournee waarin ze in hun pyjama op het podium stonden. Ik moest de show doen.  Ik rijd ‘s morgens thuis weg en zie bij de apotheker twee mannen in pyjama staan. Ik denk: neen, dat kan niet! Maar langs de kant van de straat staat ook een grote tourbus met de vier “pinkers” aan. Ik zet mijn auto aan de kant en stap de apotheek binnen. De mannen in pyjama staan er met de landkaart in hun hand de weg te vragen. Ze hadden zich van gemeente vergist: in plaats van in Vosselaar waren ze eerst in Vorselaar en dan via Grobbendonk in Herenthout terechtgekomen. Niemand sprak er Engels: het was een grote Babylonische spraakverwarring. Ik zeg hun: ‘Follow that car!’. Ik zet me met mijn oude Lada voorop en de Boomtown Rats reden met hun bus achter mij aan tot in Vosselaar!

Einde