“De meeste zaken gebeuren toevallig en geschiedenis wordt altijd achteraf geschreven. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me van het optreden van U2 (op 25 november 1981, nvdr) niets meer herinner. Het zal dus geen opmerkelijk optreden geweest zijn en achteraf serieus opgeblazen. Er was minder volk omdat er op die dag een rakettenbetoging was in Brussel. Het optreden van U2 is zelfs wat later begonnen in de hoop dat de betogers alsnog naar de Lux zouden afzakken. Ik heb achteraf het tourjacket van Bono gekregen. Het was een jeansvestje zonder mouwen met zijn handtekening erop. Ik vind het nergens meer terug. Ik vermoed dat mijn ex ermee gaan lopen is of het ding heeft meegegeven met Spullenhulp. Ook de pagina’s van U2 in het gastenboek zijn eruitgescheurd. Ik weet nog wel dat ze stoeften over het stoofvlees.”

 

“Een ander verhaal was het concert van The Plasmatics (op 3 februari 1981, nvdr). Hun zangeres Wendi O. Williams was ook een pornoactrice en de eerste vrouw met opgespoten borsten: zo’n joekels! Ze is al een paar jaar dood. (Wendy Orlean Williams, zo luidde haar echte naam, pleegde in 1998 zelfmoord, nvdr). The Plasmatics speelden Amerikaanse punk, eigenlijk meer een vorm van veredelde hardrock. De muzikanten waren studiomuzikanten die ook bij de Grateful Dead hadden gespeeld. In de namiddag deden ze hier gewoon hun soundcheck en achteraf zaten ze te kaarten en te lezen. Maar ‘s avonds trokken ze een ruig pakje aan, zetten ze een pruik op en sprongen ze op het podium. En maar gas geven …”

 

“De manager van The Plasmatics was een pooier en regisseur van pornofilms. Hij had voor de Europese tournee sensationele verhalen over de groep de wereld ingestuurd. De zangeres zou naakt op het podium staan, met wasknijpers op haar tepels en ze zou zich volledig insmeren met scheerschuim. Er zou met een kettingzaag een tv doormidden gekliefd worden en op het podium rookbommen afgeschoten. Dat klopte ook allemaal: ik heb er nog foto’s van. Voor het optreden hadden we veel reclame gemaakt. De plaatselijke schoolmeester schreef er schande over in het reclameblad. Op de dag van het optreden stond de commissaris, zoals zo vaak, incognito op de markt, allicht met veel schrik voor wat er stond te gebeuren. Die avond zat er duizend man in de zaal en toch was ze maar halfvol. Ze stonden op elkaar gepropt, met vijftien op een vierkante meter, om toch maar vlak bij het podium te kunnen staan en alles goed te kunnen zien. Het was hun eerste show op het vasteland en in de Lux zaten organisatoren uit heel Europa. Ze hadden de groep geboekt zonder hen te zien. Maar na al die verhalen over ‘de spectaculairste show aller tijden’ -je kent die Amerikaanse bullshit - hadden ze plots schrik gekregen. Wij hebben nadien met de MAF Brothers ook de show van The Plasmatics in Brussel gedaan omdat de organisator het zelf niet aandurfde.”

 

“De groep had ons vooraf een rider bezorgd. We moesten zorgen voor rookbommen, voor een tv, een gitaar en een kettingzaag. Maar ook voor vuurwerk. Ik vloekte: waar moest ik dat halen? Nu was het in Herenthout de gewoonte om ‘te schieten’ als er iemand trouwde. Dat ‘knallen’ gebeurde met carbuur en een hamer. Ik heb toen bij een apotheker ettelijke kilo’s carbuur gekocht en hem gevraagd het spul wat ‘lichter’ te maken. Toen de groep arriveerde, kwam er een gast naar me toe. Zijn naam was Pyro Pete; hij had maar drie vingers meer. Hij vroeg onmiddellijk: ‘What stuff you have?’ Ik zei hem: ‘Great stuff’! Wat had ik gedaan? Ik had de carbuur gemengd met patattenbloem. Jongens: dat gaf niet alleen een knal, maar met al die bloem gaf dat ook een enorme witte rook. Dat was echt ‘hét van hét’! Al die organisatoren wilden het van me afnemen. Ik ben bij de apotheker nog een paar kilo carbuur gaan halen en heb er nog een nieuwe mengeling mee gemaakt. Het spul heb ik in zakjes van een kilo meegegeven met de band en ze hebben er al hun shows mee gedaan. Had ik gewild, ik was er stinkend rijk mee geworden. De gast heeft het kanonnetje, dat ik gekregen had van iemand van het dorp, nog meegenomen op de Europese tournee.

 

“Ik herinner me ook nog dat de zangeres na het concert enkel in haar slipje van het podium stapte. Haar borsten waren volledig ingesmeerd met scheercrème. Wie had er in 1981 in Herenthout al een blote tiet gezien?  Ze vroeg of er ergens een douche was. Ik zei: ‘Sorry mevrouw, maar dat hebben we niet.’ ‘Geen probleem. Mag ik me dan hier wassen?’ Er stond in onze keuken een grote industriële afwasbak. Ze trok haar slipje uit, ging in de bak zitten en pakte een beker om zich af te spoelen en te wassen. Ik zag Fons Stubbe, onze elektricien, zijn ogen uitkijken. ‘Godverdomme: hier zit een blote madam in de pompbak. Als ik dat morgen op het werk vertel, gelooft niemand mij.’ Maar The Plasmatics waren zeer vriendelijke mensen.”