Nina Hagen in de tienurenmis

“Ik heb in de Lux ooit maar één iemand buitengesmeten. Ferdi Karnemelk of iets dergelijks, de man is nu dood. (Gust bedoelt Ferdinand (Ferdi) Karmelk: een Nederlandse gitarist die onder meer bij Herman Broods Wild Romance speelde. Karmelk was verslaafd aan heroïne en overleed op z’n 38ste. Met Nina Hagen had hij een dochter, nvdr). Hij was het lief van Nina Hagen: een crackhead, een echte dramaqueen.”

Naar de mis

“Nina Hagen en haar groep waren ’s morgens al toegekomen, veel te vroeg. (Het concert van Nina Hagen vond plaats op 21 september 1979, nvdr) Op een bepaald moment waren we Nina Hagen zelfs kwijt. Achteraf bleek dat ze naar de tienurenmis was gegaan. Ze was gewoon de kerk binnengestapt en op de eerste rij gaan zitten met haar strak zwart pakje aan…

Nina Hagen had tijdens de tournee haar groep buitengesmeten en Karmelk leren kennen. De rest van de groep bestond uit een paar ingehuurde studiomuzikanten. De dag voor het optreden stond het nog niet eens vast of ze wel zouden optreden. Het was vooral een vervelende groep en Karmelk spande de kroon. Ze zaagden voortdurend voor eten. Ik zei: ‘Het was voorzien dat jullie pas om vijf uur zouden arriveren. Nog even geduld: ik ben met mijn stoofvlees bezig.’ Mijn stoofvlees moest zeker drie uren opstaan.”

Sigaret in stoofvlees

“Erger was dat ze ook drugs nodig hadden. ‘Anders spelen we niet.’ Sigaretten en pintjes, dat kenden we wel. Maar drugs hadden we nog nooit gezien. Dat gelooft vandaag vrijwel niemand. Toch dronken we alleen maar pinten. Had ik me aan drugs gewaagd, dan had ik vandaag niet meer geleefd. Vanaf toen wilde ik met die gasten niets meer te maken hebben. Ik keerde hun de rug toe. Maar dan viel me plots iets op. ‘Verdomme, ik rook het stoofvlees niet meer!’ Ik liep naar de keuken en zag dat Karmelk het stoofvlees had uitgedraaid en er een portie had uitgeschept. Het was niet naar zijn zin en wat deed mijnheer? Hij doofde zijn sigaret in de pot met stoofvlees. ‘Potverdomme’, zei ik tegen hem, ‘dat heb ik niet graag’.”  

Treiteren

“Uiteindelijk hebben we de groep toch op het podium gekregen. Na het concert stond ik hen achter het podium op te wachten. Ik heb Karmelk bij zijne callee genomen. Ik deed de achterdeur open en gaf hem een trap onder zijn achterwerk. De deur dicht en nooit meer van gehoord. Ik krijg nog kippenvel als ik eraan denk. De godganse dag getreiterd worden. Je rustig moeten houden, vriendelijk en beleefd moeten blijven, omdat ze nog moesten spelen. Iedereen van de groep verschoot, behalve Nina Hagen. Zij moest ermee lachen. Een paar jaar later was Karnmelk dood.”

Echte muzikanten

“De mooiste herinneringen heb ik dan weer aan de Fabulous Thunderbirds.  Dat was echt mijn muziek. (The Fabelous Thunderbirds waren op 21 maart 1992 te gast in de Lux, nvdr). Die mannen hebben zich in de Lux de ziel uit het lijf gespeeld. Ze kwamen rechtstreeks vanuit Duitsland en waren stik op. Ik ben in het holst van de nacht nog speciaal whisky voor hen gaan kopen. Ook een fantastische kerel was George Thorogood (Thorogood & Destroyers gaven op 4 april 1981 hun concert in de Lux, nvdr). Thorogood is nog een echte muzikant: zo’n mannen spelen elke dag. Als ze geen optreden hebben, stappen ze gewoon ‘het café om de hoek binnen’ en beginnen ze te spelen voor de klanten. Vandaag spelen ze in een zaal voor duizend man, morgen in een café voor één man en een paardenkop. Dat is hun leven.”

Met de trein

“Thorogood was op tournee met drie man en een mixer. Het enige wat ze bij zich hadden, was een gitaar. Je moest voor het optreden alles huren: pa, licht, versterker en drumstel. Hij toerde niet met een luxueuze tourbus, maar gewoon met de trein. Ik ben hen in Herentals aan het station gaan afhalen. Ze sliepen ook in Herentals in een van die café-hotels aan de Markt.’s Morgens moest ik hen dan terug naar het station brengen waar ze de trein naar Amsterdam of ergens anders namen. Ik vroeg hun: ‘Waarom toeren jullie op deze manier?’ ‘Dat is de enige manier om geld te verdienen’, antwoordde Thorogood. ‘Veel beginnende groepen rijden al snel rond met drie camions, een tourbus en dertig man personeel. Dat kost handenvol geld en allicht hoor je er volgend jaar niets meer van en liggen ze in de goot. Ik zal over dertig jaar nog spelen en er mijn kost mee verdienen.’ En inderdaad: een paar jaar geleden is hij nog in Werchter geweest. “Bad to the Bone’!”