Destijds vond ik Talking Heads het beste wat er was. Hun muziek had niets meer met punk te maken; dat was het begin van nieuwe muziek. Maar spijtig genoeg hebben we ze nooit naar de Lux kunnen krijgen. Die moesten naar Werchter.

 

Een gemiste kans was ook The Police. Die hadden we in 1979 al wel geboekt -voor maar 300 of 400 pond- maar ik heb ze potverdomme afgestaan aan Pink Pop. Jan Smeets, de organisator van Pink Pop, belde me toen met de vraag of hij de groep mocht hebben. We gingen elk jaar naar Pink Pop en mochten er onze strooibiljetten uitdelen. “Oké”, zei ik, “we nemen ze de volgende keer wel”. Maar die ‘volgende keer’ is er nooit gekomen. De groep was op korte tijd te groot geworden voor ons. Maar ik heb er wel een straf verhaal over.

 

In 1980 moest ik met een grote toeristenbus The Police in Nederland gaan oppikken voor hun optreden in Werchter (The Police was de eerste groep die op 9 augustus 1980 een apart optreden deed in Werchter, nvdr). De groep was die dag hun LP Zenyatta Mondatta aan het afmixen in de Wisseloord Studio’s in Hilversum. (wereldberoemde opnamestudio met onder hun klanten onder meer Mick Jagger, Paul McCartney,  Tina Turner, U2,…) Vier uur voor het optreden waren ze nog aan het mixen. De groep en hun manager stapten uiteindelijk de bus in. Een van hen stak een cassette in de cassettespeler en vroeg mij: ‘Luister er eens naar en zeg ons nadien wat je ervan vindt.’ Het was een opname van hun nieuwe elpee. Ik zat gewoon met hen achteraan in de bus een praatje te slaan. Nu zie je dat anders maar toen waren we gewoon jonge gasten onder elkaar. The Police was toen een groepje, een goed groepje zelfs, maar meer niet. Ik zei hun: ‘Dat eerste nummer vind ik zeer goed. Dat springt er echt uit.’ Onmiddellijk groot gejuich in de bus! Die gasten waren ongelooflijk content. Ik wist niet wat er gebeurde. Achteraf vertelden ze me dat ze een discussie hadden gehad met hun manager over de vraag welk nummer ze als single gingen uitbrengen. Bleek dat ik hun favoriet ‘Don’t stand so close to me’ gekozen had. Ik vond het nummer wel ‘iets’ hebben. 

 

We zijn toen in Turnhout van de autostrade gegaan. Andy Summers herkende plots de omgeving.  “Hier ben ik nog geweest”, zegt hij. “Dat klopt”, antwoordde ik. “Je hebt hier vlakbij -Geel- nog samen gespeeld met Kevin Ayers (Britse muzikant bij onder meer bij Soft Machine, nvdr). “The Police bestond toen nog niet.” “Juist, ik heb er nog een meisje leren kennen”, antwoordde hij. “Weet je”, zei ik, “we hebben nog wat tijd; we gaan een pint drinken op de Markt in Geel.”

 

In een van die cafeetjes heb ik dus met de volledige The Police aan de toog gezeten. Nu heeft dat enige weerklank. Maar toen was daar niets speciaals aan: het was voor ons het zoveelste optreden dat we deden. Pas achteraf is wel gebleken dat we er vaak precies ‘op’ zaten. 

 

We zijn in 1978 voor de eerste keer gaan helpen in Werchter. Met de MAF Brothers hadden we toen nog maar twee shows gedaan met Herman Schueremans, maar hij vertrouwde ons voor 100 procent. Ik kreeg die dag ‘den Herman’ aan de telefoon, enigszins in paniek. Hij vroeg: “Gust wil je niet even komen helpen want het loopt hier in het honderd.” Ze hadden 3.000 man verwacht maar er stonden 8.000 mensen. Het festival vond toen plaats in een Chirotent op het plein in Werchter. Er stond meer volk buiten de tent dan binnen. En het regende dat het goot ... We moesten de artiesten op het podium helpen. Op de affiche stonden toen onder meer Dr Feelgood en The Runaways, een hardrockgroep met een volledige vrouwelijke bezetting en met Joan Jett als frontvrouw. Vijf meisjes op een gitaar. Prut. Ze hadden van die fuck me-botjes en korte rokjes aan. Maar er was zoveel slijk dat we ze op onze nek het podium hebben moeten opdragen. 

 

Jaar en dag hebben we Rock Werchter gedaan met maar zeven man. We waren zo’n acht weken bezig met opstellen en afbreken. Podium opbouwen, putten graven voor de wc’s, hekken zetten … alles deden we. Toen het festival nog een dubbelfestival was en ook nog in Torhout doorging, moesten we daar eerst de PA gaan opstellen. Pas op: een PA bestond toen nog uit grote bakken die we met de hand het podium moesten opsleuren. Nu gebeurt dat allemaal met een kraan. We deden in Torhout ook nog heel de festivaldag de ‘change over’ (het wisselen van de bands op het podium, nvdr) van zeven tot acht groepen Die hadden allemaal twee tot drie camions bij en massa’s versterkers. ’s Nachts moesten we dan de PA full speed afbreken en onder begeleiding van ‘zwaantjes’ naar Werchter rijden. Daar moest alles opnieuw opgesteld worden en deden we weer de ganse dag de ‘change over’. ‘s Nachts braken we dan het podium nog mee af. Pas maandagmorgen om tien uur hadden we gedaan. Stikdood! Ik herinner me nog het jaar dat The Ramones Werchter openden (1985, nvdr). Bij het begin van het optreden was nog maar de helft van de PA ingeplugd. We hebben verder ingeplugd tijdens het concert. Om maar te zeggen wat voor heksenketel het altijd was …