R.S. Van den Broeck (1905-1986)

ADVERTEER NU IN DE SUIKERKRANT!
Het wordt vanaf nu mogelijk om in de Suikerkrant te adverteren. Suiker is en blijft dé cultuurkrant van de Kempen en wordt zeker geen reclameblad! De advertentie-inkomsten zijn slechts een aanvulling op de bestaande inkomsten (uit de cultuursector). Daardoor kunnen de advertentietarieven bijzonder laag gehouden worden.
Klik hier voor een overzicht van de voorwaarden, tarieven en beschikbare advertentieruimtes.

R.S. Van den Broeck (1905-1986)

OLEN - Het leven van Robert Sidney Van den Broeck uit de Koperstraat 45 in Olen is letterlijk en figuurlijk een open boek voor honderdduizenden. Daaraan heeft de man zelf nauwelijks enige verdienste. Tenzij het feit dat zijn vrouw zeer tegen zijn zin een kind baarde dat naast de naam Walter ook zijn achternaam kreeg toebedeeld. Tenzij het een ‘verdienste’ was dat hij zichzelf een zo onuitstaanbaar karakter aankweekte waardoor zijn kinderen niet in zijn nabijheid durfden te ademen, laat staan spelen. Het krassen van een pen was het enige geluid dat zijn vader niet op de kast joeg. Daarom begon Walter maar van lieverlede te schrijven ... over zijn vader. Op die manier verleende de zoon aan de vader de onsterfelijkheid, een zeldzame status die Robert steeds zelf vurig had nagestreefd maar die hem zonder Walter nooit ofte nimmer zou zijn toebedeeld.

Er zijn graven en graven. Graven van veel te vroeg gestorvenen, graven van onbekende soldaten, graven van families en kindergraven... Er zijn praalgraven en massagraven. Graven van moordenaars en graven van helden. Op elke mens past wel een graf. Op Kempense kerkhoven liggen her en der graven waarvan de bewoners een seconde langer aan de onvermijdelijke vergetelheid ontsnappen. Het zijn de graven van jonge voetbalsterren, van schrijvers die nog zoveel beloofden, van werkmanshelden. Het Père-Lachaise van de Campine.

de Archie Bunker van de Kempen

Over Robert Van den Broeck weten we veel intieme zaken. Over zijn drankzucht die op café uitmondde in vechtpartijen en thuis in tiranniek gedrag tegenover zijn vrouw en kinderen. Over zijn teenkrullende optredens op familiefeesten. Over de vele scheve schaatsen die hij reed. Over de ellenlange brieven vol raadgevingen die hij schreef naar presidenten van Amerika. Dat alles heeft zijn zoon Walter ons verteld, niet zo maar even terzijde, maar meestal hoofdstukken lang. Het was ‘All in the Family’ in de cité van Olen waarin Robert de onvervangbare hoofdrol zou blijven spelen van een Kempense Archie Buncker.

Ook over zijn vader -René Peeters- die een levenslang volksvertegenwoordiger was voor de Kempen, schrijft ex-Turnhoutenaar Koen Peeters in zijn boek ‘De bloemen’. (Zou Robert Van den Broeck hem ooit een brief hebben geschreven vol beklag over tnieffabriek? Of was deze politicus ‘van een dorp verder’ te min om er woorden aan te verspillen?). Al schrijvend over zijn vader vindt Koen Peeters zijn eigen leven kleurloos, terwijl het leven van zijn vader hem één groot avontuur lijkt. Dat klopt natuurlijk niet. Het is de zoon die met zijn boek het leven van zijn vader uit de vergetelheid trekt. Zo ook deed Walter dat met zijn vader. Hij verschafte Robert een grotere plaats in de geschiedenis dan hij verdiende. Van de presidenten van Amerika kreeg hij immers nooit enig antwoord.

Schrijven over je vader … hoe doe je dat? Vader René is dood en dat gaf Koen Peeters allicht meer schrijfruimte. Terwijl vader Robert de eerste literaire brief van zijn zoon, getiteld ‘Mijn goeie, goeie rotvader’ kon onderscheppen en ermee dreigde niet aanwezig te zijn op het nakende huwelijk van Walter. Nadien kon Robert heel zijn leven met wat vertraging blijven volgen via het oeuvre van zijn zoon. Over je eigen leven lezen terwijl je nog leeft: het is een voorrecht van vaders van schrijvers die schrijven over hun vaders.

Maar schrijven over je vader als hij nog leeft, hoe doe je dat? En vooral: doe je dat ongestraft? Hoe dicht stond het schrijven van Walter bij een daadwerkelijke vadermoord? Hoe ijzig was de sfeer tijdens familiefeesten?. Bood Robert ‘op het einde van zijn dagen een godvergeten en vervaarlijke aanblik?’

Robert ligt begraven op het kerkhof van Sint-Jozef-Olen. “Hij kwam een paar rijen verder dan moeder te liggen, dicht genoeg om zich in haar nabijheid te weten, maar te ver om haar te betuttelen. En dat vond iedereen billijk, want anders zou, na een ontroerend weerzien, alles in de kortste keren toch maar weer worden als vanouds.” (Het Gevallen Baken, Walter Van den Broeck).

tekst: Stijn Janssen | foto: Bart Van der Moeren

Print je mail !

Wanneer je van ons een beves-tigingsmail krijgt dat je vrijkaarten hebt gewonnen, druk dan die mail af en neem hem mee naar de locatie waar de voor-stelling plaatsvindt.

Vermeld ook steeds je naam en adres in de mail wanneer je wil meedingen voor de vrijkaarten.

Het nieuwste nummer

De oudere nummers vind je in ons archief.