MOL - Als je van je leven zaken gaat eisen, dan wordt het tegendraads en keert het zich tegen je. Dat laatste gebeurt wel eens als je boven je talent gaat leven. Zoals dat allicht het geval was met Rik Heylen, de onfortuinlijke singer-songwriter uit Mol. Zou het anders zijn geweest mocht Rik zich neergelegd hebben bij de beperktheid van zijn kunnen? We kunnen het hem niet meer vragen want hij overleed op jonge leeftijd in mogelijk duistere maar beslist ellendige omstandigheden.
Er zijn graven en graven. Graven van veel te vroeg gestorvenen, graven van onbekende soldaten, graven van families en kindergraven... Er zijn praalgraven en massagraven. Graven van moordenaars en graven van helden. Op elke mens past wel een graf. Op Kempense kerkhoven liggen her en der graven waarvan de bewoners een seconde langer aan de onvermijdelijke vergetelheid ontsnappen. Het zijn de graven van jonge voetbalsterren, van schrijvers die nog zoveel beloofden, van werkmanshelden. Het Père-Lachaise van de Campine.
de Wim De Craene van de Kempen
We schrijven eind jaren zeventig. De hoogtijdagen van de Vlaamse kleinkunst zijn al voorbij op het moment dat Rik Heylen zijn kleine ding begint te doen: zingen in het Nederlands, begeleid door een paar vrienden uit het dorp. Rik mag her en der optreden op studentikoze ‘vrijpodiums’. Met een scherpe stem die leentjebuur speelt bij Kris De Bruyne en Bob Dylan wil Rik doorbreken bij het ‘betere’ intellectuele publiek. Wanneer hij op zijn 22ste de lp ‘Alleen op zaterdag’ mag uitbrengen, lijkt hem dat in eerste instantie nog te lukken ook. Toch blijft succes uit: het titelnummer wordt enkel op een verloren maandag op lokale radio’s gedraaid.
En wanneer een artiest niet succesvol wordt, begint hij vaak tegen beter weten in aan de grote zelfverloochening. Zo zoekt Rik zijn heil in de grote publieksprogramma’s van destijds: Zomerhit en Eurosong. Hij hengelt zowaar naar een selectie voor het -in zijn entourage zo vermaledijde- Eurovisiesongfestival. Nadat hij wat voorspelbaar uit de race wordt gehaald, probeert Rik zijn carrièremisstap wat te vergoelijken door zelf neerbuigend te doen over ‘de showwereld’: “We zouden ons ook proberen waar te maken in de showwereld via het genre Somers, Severs, Tura. Dat willen we niet: we houden meer aan de betere muziek, aan de betere teksten. Waarom het volgende jaar niet proberen met enkele dansende negerinnen. We hebben niets te verliezen.”
Toch wel: Rik verliest alles. Het grote publiek dat nooit op hem zat te wachten, maar ook zijn ‘kleine publiek’ dat hem judaskussen verwijt. Rik Heylen verdwijnt dan van het toneel. In onze herinneringen is hij slechts schimmig aanwezig: als hij gekleed in een lange, donkere jas kroegen binnenstapt. Alleen.
Tot hij plots tot grote ontsteltenis van velen opduikt in een krantenartikel. “Maandagvoormiddag is een lijkschouwing uitgevoerd op het lichaam van Rik Heylen (41) uit Mol”, zo laat het persagentschap Belga weten op maandag 3 juni 1996. “Daaruit is gebleken dat de ex-zanger wel degelijk is vermoord. Zaterdagnacht trof de vriendin van de man zijn levenloos lichaam op het bed aan. Het slachtoffer had een snijwonde in de rug. Van de dader(s) van de moord ontbreekt elk spoor. Ook over het motief van de moord tasten de speurders nog in het duister.” Ruim een jaar lang wordt gezocht naar de vermoedelijke moordenaars. Na een jaar tasten de speurders nog steeds in het duister en wordt het dossier Rik Heylen afgesloten. “Rik Heylen is om het leven gekomen als gevolg van een ongeval” zo schrijft Gazet van Antwerpen op 17 juli 1997. Dat heeft de onderzoeksrechter die het dossier van de bekende Molse kleinkunstzanger behandelde, meegedeeld aan de procureur. Hij houdt het in zijn besluit bij de thesis dat het overlijden te wijten was aan een ongelukkige val.” Daarmee viel loodzwaar voor een tweede maal het doek over het leven van jonge man. Wie het wil nagaan: ook zijn collega Wim De Craene stierf volgens sommigen in verdachte omstandigheden.
Je kan zelf uit het leven stappen. Maar het leven kan ook zelf beslissen dat het genoeg is geweest. In een tijd waarin alles wat nu gebeurt en ooit is gebeurd met een paar klikken op een scherm verschijnt, is er van Rik Heylen geen lichtdruk of stemafdruk meer te vinden. Rik Heylen ligt begraven op het kerkhof van Mol.
tekst: Stijn Janssen | foto: Bart Van der Moeren
Wanneer je van ons een beves-tigingsmail krijgt dat je vrijkaarten hebt gewonnen, druk dan die mail af en neem hem mee naar de locatie waar de voor-stelling plaatsvindt.
