Meestal belde Herman Schueremans ons met een voorstel.

 “Ik heb die groep, mannen: ja of neen?”

“Geef me vijf minuten”, antwoordde ik dan. “Ik moet naar de eigenaar bellen of de zaal vrij is.”

Was de zaal vrij, dan gingen we ervoor. Herman had genoeg aan ons jawoord. Contracten en betalingen werden achteraf geregeld. We vertrouwden elkaar. Soms kregen we vijf weken de tijd om een concert te organiseren; soms ook maar twee weken. Vaak stonden de Belgische zalen ofwel het eerst ofwel het laatst geprogrammeerd tijdens een tournee. Ze kwamen met hun materiaal vanuit Londen met de boot aan in Oostende en vertrokken dan op tournee naar Nederland, Duitsland of Frankrijk. Soms was het goed dat je eerst was, want dan betaalde je nog niet te veel. Kwam je laatst, dan was door het stijgende succes tijdens de tournee hun prijs al een flink de hoogte ingegaan.

 

Voor het concert van Dire Straits kregen we van hun platenfirma een eerste persing van hun eerste single, ‘Sultans of Swing’, opgestuurd. Ik heb dat plaatje nog steeds ergens liggen. Er bestond toen geen fax, laat staan internet. Alle voorstellen en promotie gebeurden nog via briefwisseling. Ik speelde thuis dat singletje en zei tegen mezelf: ‘Potverdorie, dat klinkt goed’. Ik heb onmiddellijk Herman gebeld met de boodschap: ‘Die moeten we hebben!’ Maar Dire Straits was enkel nog op donderdag beschikbaar. (Dire Straits speelde op donderdag 12 oktober 1978 in een uitverkochte Lux, nvdr) Ik heb er nog ruzie voor gemaakt met de fanfare van Herenthout. Je moet weten: die repeteerde elke donderdag in de Lux. Voor hen was die donderdagavond dus heilig. Maar de zaaluitbater heeft ons de zaal uiteindelijk toch gegeven. Tegen de tijd dat Dire Straits hier optrad, was hun naam al gemaakt. Het was een regelrechte bom! Veel mensen die in voorverkoop geen kaartjes hadden gekocht, konden er niet meer in. Het was nog de prille bezetting: Mark Knopfler was toen nog leraar. Hij heeft me nadien nog een gesigneerde single opgestuurd. Hij was ook best te spreken over de ontvangst in Herenthout. Ik herinner me nog dat hij in ons ‘gastenboek’ schreef: ‘Dear Gust, thank you for the good food and attention.’

 

Maar met het concert van Dire Straits haalden we ons een hoop problemen op de nek. Dire Straits was zowat de eerste groep met een volwaardige lichtinstallatie. Toen we hun rider aankregen, werd onmiddellijk duidelijk dat ons elektriciteitsvermogen veel te klein was om die installatie te laten werken. We hadden minsten een kabel van 380 ampère nodig. In die tijd hadden alleen fabrieken zo’n kabel. Ik heb dan een ‘illegale’ kabel van 380 ampère moeten laten trekken vanaf de elektriciteitscabine, die achter de kerk van Herenthout stond, naar de zaal. Dat was een hele lengte! Ze hebben daarvoor zelfs onder de steenweg moeten boren. Maar niemand weet dat die draad daar ligt! Ik belde eerst naar een gast die bij den ellentrik werkte. Hij zou het aan zijn baas vragen.Gelukkig was die baas ook een jonge gast. “Als je me kaarten van Dire Straits bezorgt, dan krijg ik dat wel in orde”, zei hij. De volgende dag stond er in het dorp eerst een ploeg een gracht te graven. De dag daarna kwam er een ploeg een kabel leggen. Ten slotte kwam er een ploeg die alles aansloot op de cabine aan de kerk. Niemand die iets ongewoons heeft opgemerkt. De baas is die kabel ’s avonds nog persoonlijk komen aansluiten in de Lux.

 

The Cure, de eerste keer! Dat was nooit gezien in Herenthout. Die hadden upraisers bij: spots die van onder naar boven schenen. Het was de meest indrukwekkende show die we ooit gedaan hadden. Ik was ook gek van hun muziek. Samen met Talking Heads vond ik The Cure in die tijd het beste wat er was. Het had niets meer met punk te maken. The Cure was het begin van nieuwe muziek.(The Cure trad een eerste keer op in de Lux op 21 december 1979; het tweede optreden was op 5 oktober 1980).De eerste maal vergeet ik niet makkelijk. Ze moesten die dag rechtstreeks uit Noorwegen komen. Pas om vier uur kreeg ik telefoon: ‘We zitten nog in Zweden, want we hebben de boot gemist’. Pas om acht uur zijn ze hier toegekomen terwijl het optreden om half negen moest beginnen. Ze waren horendol van de reis. Op de markt van Herenthout stond ondertussen 2.000 man, terwijl er maar 1.000 man binnen kon. Ik heb dan, terwijl de roadies het materiaal nog aan het uitladen waren, het volk met mondjesmaat binnengelaten. Een roadie is later nog poepeloere zat in de kelder gevallen.

 

Ik heb toen ook de Mac leren kennen, de fantastische lichttechnicus van The Cure. Hij woont nog steeds in Herenthout. “Ik vroeg hem voor het optreden of hij asjeblief niet te veel licht wilde aansluiten, want onze stroom kan dat niet trekken. Die gast deed absoluut niet moeilijk. Mac  -ik geloof dat zijn naam Mac Angus Face is- ging ‘s avond na de show mee pinten drinken met de artiesten. Hij heeft er toen een meisje leren kennen, Greet. Ze werkte met mij in de keuken. Uiteindelijk zijn ze getrouwd en is Mac in Herenthout blijven hangen. Hij is nog altijd een van de meest gevraagde lichttechnici en heeft grote shows gedaan met onder meer INXS en Bonny Tyler. Soms vertrekt hij naar een of ander Arabisch land om er de privéfeestjes van een sjeik te verzorgen. Hij komt dan terug met grote verhalen: “Gust: drie weken dag in dag uit cocktails zitten drinken!”

 

Ik heb later nog een concert met The Cure gedaan in Turnhout. (The Cure traden op 12 mei 1982 op in zaal Vita in Turnhout. Die zaal heeft vandaag plaatsgemaakt voor de Gamma, nvdr)Een echte tegenvaller. Nochtans was dat een heel straffe show. De groep had net die elpee uit met die rode hoes - ik kan niet op de naam komen - maar ze was zijn tijd ver vooruit. (Gust bedoelt het album Pornography uit 1982;  de tour heette The Pornograghy-tour, nvdr). Ik was uitgeweken naar zaak Vita omdat al onze vorige concerten van The Cure in de Lux uitverkocht waren. In zaal Vita kon meer volk binnen. Maar de elpee waaraan de tour was opgehangen, was op dat moment nog niet uit en moest nog geperst worden. Het gevolg was dat er voor het optreden maar 150 man was. We moesten 1.000 man hebben om uit de kosten te komen. Volgens mij had dat ook te maken het ‘volkje’ uit Turnhout: “Dikke nekken”. Ik heb er nadien nooit meer iets georganiseerd.”